Το βιβλίο "Χαμένης άνοιξης εγκώμια" το δημιούργησε η μυστική ανάγκη της ψυχής μου να μεταβάλει την τρικυμία σε τραγούδι, μοιρολόι, ύμνο δοξαστικό.Γυρεύοντας να γεφυρώσω τους κόσμους ακροβατώντας ανάμεσα στους απρόσκλητους επισκέπτες τού νου που έρχονταν να καταργήσουν τον ύπνο μου τις νύχτες, θέλησα να εκφράσω βιώματα βαθιά όπως η χαρά, ο θάνατος, ο έρωτας, ο φόβος, η απόγνωση, η φθορά της απώλειας, η υπαρξιακή αγωνία, στιγμές πίστης και απιστίας που με άφηναν μετέωρη με το βάσανο της αμφιβολίας. Να περιγράψω όπως την ένιωσα την ομορφιά και το σκοτάδι της ανθρώπινης ύπαρξης. Να φυλακίσω τις στιγμές που αιχμαλώτισαν με θαυμασμό το βλέμμα μου, μια... Περισσότερα
Το βιβλίο "Χαμένης άνοιξης εγκώμια" το δημιούργησε η μυστική ανάγκη της ψυχής μου να μεταβάλει την τρικυμία σε τραγούδι, μοιρολόι, ύμνο δοξαστικό.Γυρεύοντας να γεφυρώσω τους κόσμους ακροβατώντας ανάμεσα στους απρόσκλητους επισκέπτες τού νου που έρχονταν να καταργήσουν τον ύπνο μου τις νύχτες, θέλησα να εκφράσω βιώματα βαθιά όπως η χαρά, ο θάνατος, ο έρωτας, ο φόβος, η απόγνωση, η φθορά της απώλειας, η υπαρξιακή αγωνία, στιγμές πίστης και απιστίας που με άφηναν μετέωρη με το βάσανο της αμφιβολίας. Να περιγράψω όπως την ένιωσα την ομορφιά και το σκοτάδι της ανθρώπινης ύπαρξης. Να φυλακίσω τις στιγμές που αιχμαλώτισαν με θαυμασμό το βλέμμα μου, μια ανατολή, την άνοιξη, ένα ηλιοβασίλεμα και να χτίσω πάλι απ' την αρχή τη χαμένη μου ελπίδα!Το να γράφεις, θέλοντας να βάλεις τάξη στο χάος με λέξεις που κοχλάζουν μέσα σου, προσπαθώντας να βρεις ένα αντικλείδι στα αδιέξοδα σαν μια λυτρωτική διέξοδο σ' όσα δεν αντέχεις και σ' όσα σε ξεπερνούν, ίσως και να 'ναι ποίηση.Βασιλική ΑλαφογιάννηΣΤΙΓΜΕΣΕίναι κάτι στιγμές που χάνεσαιστη θολή, σκονισμένη γραμμή των οριζόντωνσαν να καταποντίζεσαι με πάταγοστα σκοτεινά καταγώγια της ύπαρξης.Στιγμές που βαραίνουν επικίνδυνα.Που δεν αντέχεις τις ματαιόδοξες κραυγέςζωής που μάχεται, χωρίς να ξεχωρίζει αξίες,που κάθε νόημα μοιάζει με λάθοςαναπόδραστης οδύνης.Στιγμές που το πλήθος φαντάζει έρημοςπου νιώθεις να 'σαι μόνος,που ούτε ο Θεός δε βάζει πλάτη να σωθείςκι αφήνεσαι να βουλιάξειςστην αταραξία του ανύπαρκτου,στο καταφύγιο του κόσμου της σιωπής.Ως να καταλαγιάσουν μέσα σου οι κραυγέςνα δεις πως τίποτα απάνθρωπο, μιαςκι όλα για τον άνθρωπο φτιαγμένα,στοιβάζονται στους ωκεάνιους βυθούς της ύπαρξηςγυρεύοντας λυτρωτικές διεξόδους στα αδιέξοδα.Κι αφού ξεκρίνεις πιθανότητες ανάδυσης,σε μάχιμη συμφιλίωση με το σκοτάδι,περνώντας απ' το καθαρτήριο του μαύρου,πάνω στης εγκαρτέρησης τους σιδερένιους ώμουςθα ξέρεις πια, πως μαύρο δεν υπάρχειπαρά μονάχα έλλειψη φωτός. Λιγότερα
