Παρασκευή 13 Νοεμβρίου του 2015. Ένα γλυκό χειμωνιάτικο βράδυ, με γιορτινή ατμόσφαιρα. Τα παρισινά μπιστρό είναι γεμάτα κόσμο και στο Σταντ ντε Φρανς το ενθουσιώδες πλήθος έχει προσέλθει για να υποστηρίξει την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της χώρας ενάντια στη Γερμανία. Ζωσμένος με εκρηκτικά, ο Χαλίλ περιμένει να έρθει η στιγμή για να περάσει στην πράξη. Είναι μέλος της οργάνωσης που ετοιμάζεται να αιματοκυλήσει την πόλη. Ποιος είναι όμως ο Χαλίλ και πώς έφτασε ως εδώ; Εμπνεόμενος από τα πραγματικά γεγονότα που συγκλόνισαν τη Γαλλία αλλά και την παγκόσμια κοινότητα, ο Γιασμίνα Χάντρα προσεγγίζει με πρωτόγνωρο τρόπο το ζήτημα της τρομοκρατίας, μ’ έναν... Περισσότερα
Παρασκευή 13 Νοεμβρίου του 2015. Ένα γλυκό χειμωνιάτικο βράδυ, με γιορτινή ατμόσφαιρα. Τα παρισινά μπιστρό είναι γεμάτα κόσμο και στο Σταντ ντε Φρανς το ενθουσιώδες πλήθος έχει προσέλθει για να υποστηρίξει την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της χώρας ενάντια στη Γερμανία. Ζωσμένος με εκρηκτικά, ο Χαλίλ περιμένει να έρθει η στιγμή για να περάσει στην πράξη. Είναι μέλος της οργάνωσης που ετοιμάζεται να αιματοκυλήσει την πόλη. Ποιος είναι όμως ο Χαλίλ και πώς έφτασε ως εδώ; Εμπνεόμενος από τα πραγματικά γεγονότα που συγκλόνισαν τη Γαλλία αλλά και την παγκόσμια κοινότητα, ο Γιασμίνα Χάντρα προσεγγίζει με πρωτόγνωρο τρόπο το ζήτημα της τρομοκρατίας, μ’ έναν ρεαλισμό και μια ακρίβεια που κόβουν την ανάσα: μια ιλιγγιώδης κατάβαση στο μυαλό ενός καμικάζι, τον οποίο και ακολουθεί κατά πόδας ως το τελευταίο του χαράκωμα, μια ανατριχιαστικά ακριβής ακτινογραφία της εποχής μας, που προβάλλει μετέωρη ανάμεσα στην εύθραυστη διαύγεια της συνείδησης και στη δυσβάσταχτη θηριωδία της παραφροσύνης."Παρίσι, πόλη του φωτός. Ένας μόνο φανοστάτης του να σβήσει κι όλος ο κόσμος βυθίζεται πάλι στο σκοτάδι. Ήμασταν τέσσερις καμικάζι. Η αποστολή μας ήταν να μετατρέψουμε το Σταντ ντε Φρανς σε τόπο παγκόσμιου πένθους. Στριμωγμένοι στο αμάξι που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα στον αυτοκινητόδρομο, καθόμασταν βουβοί. Υπήρχαν δύο αδελφοί τους οποίους δε γνώριζα, ο ένας μπροστά, με τον Αλί, τον οδηγό, κι ο άλλος στο πίσω κάθισμα, δίπλα στον Ντρις και σ’ εμένα". Λιγότερα
