Ο ανά χείρας τόμος αποτελεί μία συνθετική και σπονδυλωτή μελέτη αναφορικά με την κρίσιμη σχέση μεταξύ δημοκρατίας και εξωτερικής πολιτικής. Με στοχαστικό υπόβαθρο τη θεωρία των Διεθνών Σχέσεων περί του ηγεμονισμού και τα ηγετικά στυλ στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας και της εξωτερικής πολιτικής, που οριοθετεί ο περίφημος κώδικας λειτουργίας του Alexander George και με εμπειρικό-αναλυτικό οδηγό τη διεξοδική διερεύνηση τεσσάρων διακριτών περιπτώσεων μελέτης (case studies), συγκεκριμένα του Αττικού ρήτορα και πολιτικού Δημοσθένη, του Ελευθέριου Βενιζέλου, του John F. Kennedy και του Κωνσταντίνου Καραμανλή, επιχειρούμε να στοιχειοθετήσουμε τα βασικά φιλοσοφικά,... Περισσότερα
Ο ανά χείρας τόμος αποτελεί μία συνθετική και σπονδυλωτή μελέτη αναφορικά με την κρίσιμη σχέση μεταξύ δημοκρατίας και εξωτερικής πολιτικής. Με στοχαστικό υπόβαθρο τη θεωρία των Διεθνών Σχέσεων περί του ηγεμονισμού και τα ηγετικά στυλ στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας και της εξωτερικής πολιτικής, που οριοθετεί ο περίφημος κώδικας λειτουργίας του Alexander George και με εμπειρικό-αναλυτικό οδηγό τη διεξοδική διερεύνηση τεσσάρων διακριτών περιπτώσεων μελέτης (case studies), συγκεκριμένα του Αττικού ρήτορα και πολιτικού Δημοσθένη, του Ελευθέριου Βενιζέλου, του John F. Kennedy και του Κωνσταντίνου Καραμανλή, επιχειρούμε να στοιχειοθετήσουμε τα βασικά φιλοσοφικά, ιστορικά, θεσμικά, πολιτικά και διεθνολογικά χαρακτηριστικά άσκησης της εξωτερικής πολιτικής στα πλαίσια του δημοκρατικού πολιτεύματος. Το μοντέλο της δημοκρατικής διακυβέρνησης, που στη θεωρία των Διεθνών Σχέσεων έχει πολλά κοινά σημεία με το καντιανό αξίωμα της δημοκρατικής ειρήνης, μέσα από τη μακραίωνη ιστορία του, από τα χρόνια της θαλασσοκράτειρας Αθήνας και των ποικίλων πανελληνισμών που ακολούθησαν την κρίση της δημοκρατίας του Περικλή, μέχρι τη σύγχρονη παγκόσμια πραγματικότητα, με επίκεντρο το σύνθετο φαινόμενο του αμερικανικού ηγεμονισμού, συνοψίζει, σε πολύ μεγάλο βαθμό, το σύνολο των στοχαστικών και πραγματολογικών τεκμηρίων γύρω από την κρατική/κυβερνητική πολυφωνία της εξωτερικής πολιτικής. Ειδικά, η παρεμβολή του ηγετικού παράγοντα, με άλλα λόγια, ο ρόλος των ηγετικών και ενίοτε χαρισματικών, κατά το Max Weber, προσωπικοτήτων στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής, ιδίως στις περιπτώσεις της διαχείρισης των κρίσεων εξωτερικής πολιτικής (πχ κρίση των πυραύλων της Κούβας, το Κυπριακό ως κρίση εξωτερικής πολιτικής και εθνική κρίση κλπ), προσδίδει στο υπό διερεύνηση μοντέλο της δημοκρατικής διακυβέρνησης μία επιπλέον ακαδημαϊκή και επιστημονική αξία, εφόσον φωτίζει το διεθνές σύστημα και από την οπτική γωνία της πολιτικής ηγεσίας και του ατομικού επιπέδου ανάλυσης. Λιγότερα
