"Θα τολμούσα να πω ότι πλάι στην κλασική πάλη των τάξεων έχουμε σήμερα μια χρονομαχία, μια πάλη με τον χρόνο δηλαδή. Διαβλέπω στους συγχρόνους μου μια επιθυμία να έχουν χρόνο κι η επιθυμία αυτή αποκτά βαθιά πολιτική σημασία εάν δεν μείνουμε απλά στον ελεύθερο χρόνο, αλλά αντιθέτως αντιληφθούμε ότι αφορά ένα ξανάνοιγμα του χρόνου, την έξοδό μας από τον κλοιό ενός χρόνου μονίμως ξεριζωμένου, ενός παρόντος που μοιάζει σαν διαδοχή εφήμερων στιγμιότυπων". (ΖΑΝ-ΜΠΑΤΙΣΤ ΠΑΡΑ)Ο ΖΑΝ-ΜΠΑΤΙΣΤ ΠΑΡΑ (1956) είναι αρχισυντάκτης του θρυλικού γαλλικού περιοδικού Europe. Η οικογένειά του καταγόταν από ένα μικρό ορεινό χωριό του Πεδεμοντίου, όπου μιλούσαν οξιτανικά, τη... Περισσότερα
"Θα τολμούσα να πω ότι πλάι στην κλασική πάλη των τάξεων έχουμε σήμερα μια χρονομαχία, μια πάλη με τον χρόνο δηλαδή. Διαβλέπω στους συγχρόνους μου μια επιθυμία να έχουν χρόνο κι η επιθυμία αυτή αποκτά βαθιά πολιτική σημασία εάν δεν μείνουμε απλά στον ελεύθερο χρόνο, αλλά αντιθέτως αντιληφθούμε ότι αφορά ένα ξανάνοιγμα του χρόνου, την έξοδό μας από τον κλοιό ενός χρόνου μονίμως ξεριζωμένου, ενός παρόντος που μοιάζει σαν διαδοχή εφήμερων στιγμιότυπων". (ΖΑΝ-ΜΠΑΤΙΣΤ ΠΑΡΑ)Ο ΖΑΝ-ΜΠΑΤΙΣΤ ΠΑΡΑ (1956) είναι αρχισυντάκτης του θρυλικού γαλλικού περιοδικού Europe. Η οικογένειά του καταγόταν από ένα μικρό ορεινό χωριό του Πεδεμοντίου, όπου μιλούσαν οξιτανικά, τη γλώσσα του οκ, και στο οποίο επέστρεφαν κάθε καλοκαίρι. Ασχολήθηκε από νωρίς με την ποίηση, τη μετάφραση και την κριτική. Του έχουν απονεμηθεί δύο βραδεία μετάφρασης, Nelly Sachs και Laure Bataillon, όπως και το βραβείο Apollinaire (2006) για τη συλλογή του La faim des ombres.Η ποίησή του ανοίγεται ως χώρος φυσικός που μετρά τον χρόνο μέσα και έξω από την Ιστορία. Χώρες και τόποι, γλώσσες, φόρμες, κείμενα απλώνονται μέσα και πίσω από τους στίχους. Ο λόγος του λειαίνεται με πολλή δουλειά έως ότου λάμψει χωρίς στολίδια, πολυφωνικός, χαμηλότονος, αλλά γεμάτος ένταση, ανοιχτός στον άλλον και στο άλλο. Το βλέμμα γεννά στην ποίησή του τον κόσμο μέσα σε μια σιωπή ανάμεσα στο πριν την κοσμογονία και μετά το όποιο τέλος, του ανθρώπου ή του ίδιου του σύμπαντος. Η εικονοποιία του είναι πολύτροπη και ανοιχτή στις ερμηνείες, αμφίσημη, γεμάτη διαφυγές που δίνουν ανάσες στο νόημα, στη διερώτηση για τη ζωή και τον θάνατο, τον άνθρωπο και τη φύση, τον πόνο της ύπαρξης, τους ορίζοντες του έπους και του πένθους, τον έρωτα, την Ιστορία και το μέλλον που αναπόδραστα θα έρθει και θα έχει το χρώμα που θα του δώσουμε. Λιγότερα
