ΑΓΑΠΗΣΙΑΡΙΚΟ ΠΑΝΤΟΥΜ
Αγάπη, μην αργήσεις να με βρεις κι αυτό το βράδυ,
Ξανά να με γιατρέψεις όπως ξέρεις κι όπως πρέπει.
Πεθαίνει το κορμί μου για της Μάγισσας το χάδι,
Πεθαίνω στο κορμί της να γεννήσω χίλια έπη.
Ξανά να με γιατρέψεις όπως ξέρεις κι όπως πρέπει,
Αγάπη, μην ξεχάσεις κι ας ξεχνώ να σε τιμήσω.
Πεθαίνω στο κορμί της να γεννήσω χίλια έπη,
Να χτίσω έν’ αστρόσπιτο κι εκεί να κατοικήσω.
Αγάπη, μην ξεχάσεις κι ας ξεχνώ να σε τιμήσω,
Σαν άγγελος φωτός όσο θα ζω να με σκεπάζεις.
Να χτίσω έν’ αστρόσπιτο κι εκεί να κατοικήσω
Μου έμαθες να θέλω, και γι’ αυτό με δοκιμάζεις.
Σαν άγγελος φωτός όσο θα ζω να με σκεπάζεις,
Μη φύγω απ’ τον δρόμο σου και χάσω...
Περισσότερα
ΑΓΑΠΗΣΙΑΡΙΚΟ ΠΑΝΤΟΥΜ
Αγάπη, μην αργήσεις να με βρεις κι αυτό το βράδυ,
Ξανά να με γιατρέψεις όπως ξέρεις κι όπως πρέπει.
Πεθαίνει το κορμί μου για της Μάγισσας το χάδι,
Πεθαίνω στο κορμί της να γεννήσω χίλια έπη.
Ξανά να με γιατρέψεις όπως ξέρεις κι όπως πρέπει,
Αγάπη, μην ξεχάσεις κι ας ξεχνώ να σε τιμήσω.
Πεθαίνω στο κορμί της να γεννήσω χίλια έπη,
Να χτίσω έν’ αστρόσπιτο κι εκεί να κατοικήσω.
Αγάπη, μην ξεχάσεις κι ας ξεχνώ να σε τιμήσω,
Σαν άγγελος φωτός όσο θα ζω να με σκεπάζεις.
Να χτίσω έν’ αστρόσπιτο κι εκεί να κατοικήσω
Μου έμαθες να θέλω, και γι’ αυτό με δοκιμάζεις.
Σαν άγγελος φωτός όσο θα ζω να με σκεπάζεις,
Μη φύγω απ’ τον δρόμο σου και χάσω την ψυχή μου.
Μου έμαθες να θέλω, και γι’ αυτό με δοκιμάζεις,
Να βρω το φρέαρ της ζωής στη μέση της ερήμου.
Μη φύγω απ’ τον δρόμο σου και χάσω την ψυχή μου
Φοβάμαι, και προσεύχομαι σε σένανε και πάλι
Να βρω το φρέαρ της ζωής στη μέση της ερήμου,
Τη μοίρα μου στα μάτια της, το μνήμα στ’ ακρογιάλι.
Φοβάμαι, και προσεύχομαι σε σένανε και πάλι,
Τα πάθη τα δικά μου και του κόσμου μη και σβήσουν
Τη μοίρα μου στα μάτια της, το μνήμα στ’ ακρογιάλι,
Και ό,τι σώζω μες στο φως το δώσουν της Αβύσσου.
Τα πάθη τα δικά μου και του κόσμου μη και σβήσουν,
Αγάπη, τη λαχτάρα σου από τα σωθικά μου,
Και ό,τι σώζω μες στο φως το δώσουν της Αβύσσου
Και στα αδέλφια που φθονούν πετάξουν την καρδιά μου.
Αγάπη, τη λαχτάρα σου από τα σωθικά μου
Δεν βγάζω σαν το μόνο μου στολίδι και πετράδι,
Και στα αδέλφια που φθονούν δεν ρίχνω την καρδιά μου…
Αγάπη, μην αργήσεις να με βρεις κι αυτό το βράδυ.
ΑΓΑΛΜΑΤΕΝΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ
Δεν βρίσκω λέξεις να μπορούν να σε συλλάβουν,
Ίσως γιατί σε ψάχνω, φως μου, χίλια έτη.
Άλλες και άλλοι δεν μπορούν να καταλάβουν:
Χωρίς εσένα είν’ η γη νέτη και σκέτη.
Ίσως γιατί σε ψάχνω, φως μου, χίλια έτη,
Ανατριχιάζω σαν σε βλέπω και σ’ ακούω.
Χωρίς εσένα είν’ η γη νέτη και σκέτη,
Μαζί με σένα σαν καμπάνες τ’ άστρα κρούω.
Ανατριχιάζω σαν σε βλέπω και σ’ ακούω:
Χριστέ, τι σώμα, τι φωνή, μαλλιά και βλέμμα.
Μαζί με σένα σαν καμπάνες τ’ άστρα κρούω,
Μούσα μου κι όνειρο, αλήθεια μου και ψέμα.
Χριστέ, τι σώμα, τι φωνή, μαλλιά και βλέμμα:
Άσπρο και μαύρο σε μια σύνθεση πανώρια.
Μούσα μου κι όνειρο, αλήθεια μου και ψέμα,
Δώσε το «ναι» σου στο «μαζί» κι όχι στο «χώρια».
Άσπρο και μαύρο σε μια σύνθεση πανώρια,
Μη με γειώνεις άλλο πια, μη με συντρίβεις.
Δώσε το «ναι» σου στο «μαζί» κι όχι στο «χώρια»,
Δώσε σε μένα και στον ήλιο όσα κρύβεις.
Μη με γειώνεις άλλο πια, μη με συντρίβεις,
Αγαλματένια θάλασσά μου, θαυμασία.
Δώσε σε μένα και στον ήλιο όσα κρύβεις,
Κάθε σου δάκρυ, χαμογέλιο, συνουσία.
Αγαλματένια θάλασσά μου, θαυμασία,
Σε κολυμπώ γυμνός κι ακέριος, κι ας βουλιάζω.
Κάθε σου δάκρυ, χαμογέλιο, συνουσία
Ξέρουν καλά πόσο μου μοιάζεις και σου μοιάζω.
Σε κολυμπώ γυμνός κι ακέριος, κι ας βουλιάζω:
Τα βήματά μου λαχταρούν να σε προλάβουν·
Ξέρουν καλά πόσο μου μοιάζεις και σου μοιάζω…
Δεν βρίσκω λέξεις να μπορούν να σε συλλάβουν…
Λιγότερα
