Tρεις ηθογραφίες με άξονα το νησί του, τη Λέσβο («Η χτικιάρα», «Το Μίζερο», «Μια παλιά ιστορία»), δύο πολεμικά αφηγήματα («Το εθελοντικό», «Κιλκίς») και δύο αλληγορικοί μύθοι («Δυο μύθοι: Ι, ΙΙ») απαρτίζουν τα περιεχόμενα της συλλογής διηγημάτων Κόκκινες ιστορίες, του πρώτου λογοτεχνικού βιβλίου του Στράτη Μυριβήλη (1915).
Ο έγχρωμος τίτλος του βιβλίου, με την αναφορά στο χρώμα του αίματος, συνδέει και συνέχει όλες τις «ιστορίες» ως προς το τραγικό τέλος και τον θάνατο των ηρώων πρωταγωνιστών τους.
Αντί άλλου σχολίου, αξίζει να παρατεθεί ο απολύτως επιβεβαιωτικός κριτικός λόγος του Αντρέα Καραντώνη για τις Κόκκινες ιστορίες και τον συγγραφέα τους:... Περισσότερα
Tρεις ηθογραφίες με άξονα το νησί του, τη Λέσβο («Η χτικιάρα», «Το Μίζερο», «Μια παλιά ιστορία»), δύο πολεμικά αφηγήματα («Το εθελοντικό», «Κιλκίς») και δύο αλληγορικοί μύθοι («Δυο μύθοι: Ι, ΙΙ») απαρτίζουν τα περιεχόμενα της συλλογής διηγημάτων Κόκκινες ιστορίες, του πρώτου λογοτεχνικού βιβλίου του Στράτη Μυριβήλη (1915).
Ο έγχρωμος τίτλος του βιβλίου, με την αναφορά στο χρώμα του αίματος, συνδέει και συνέχει όλες τις «ιστορίες» ως προς το τραγικό τέλος και τον θάνατο των ηρώων πρωταγωνιστών τους.
Αντί άλλου σχολίου, αξίζει να παρατεθεί ο απολύτως επιβεβαιωτικός κριτικός λόγος του Αντρέα Καραντώνη για τις Κόκκινες ιστορίες και τον συγγραφέα τους:
Ανήκει [ο Μυριβήλης] στην τάξη των δημιουργών που το έργο τους δίνεται από μιας αρχής ώριμο ουσιαστικά […]. Ο Μυριβήλης αποκαλύφτηκε μονομιάς με όλα του σχεδόν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Από τις πρώτες του κιόλας διηγηματογραφικές δοκιμές, τις σκληρές, τις πλασμένες από πυκνή σάρκα, τις αιματόβρεχτες Κόκκινες ιστορίες, […] το γράψιμό του το ρύθμισε και το κατεργάστηκε με φανατισμό αισθητικής ιδεοληψίας η βαθύτατη καλλιτεχνική ανάγκη τής όσο το δυνατό πιο μεστής έκφρασης, αναζητημένης πάντα μέσα στα ορθόδοξα γραμματικά πλαίσια, τα ψυχαρικά, της δημοτικής γλώσσας.
Λιγότερα
