Ο πολιτισμός χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο διεθνώς για την προβολή, την προώθηση και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του εθνικού πλούτου κάθε χώρας.
Ωστόσο, ο χώρος του πολιτισμού δεν διαθέτει ακόμα, και οφείλει να αποκτήσει, τη γλώσσα της ειδικής οικονομίας του τρόπου (ανα)παραγωγής του, του τρόπου λειτουργίας και ανάπτυξής του, που θα επιτρέψει την ορθολογική επικοινωνία μεταξύ παραγωγών, χρηστών, διαχειριστών και διοικητικών ιθυνόντων του πολιτισμού.
Υπό αυτό το πρίσμα, η παρούσα μελέτη επιχειρεί να συνδέσει τις δύο λογικές που δομούν τον τρόπο λειτουργίας του πολιτισμικού πεδίου, την αμιγώς οικονομική με τη συμβολική, και να... Περισσότερα
Ο πολιτισμός χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο διεθνώς για την προβολή, την προώθηση και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του εθνικού πλούτου κάθε χώρας.
Ωστόσο, ο χώρος του πολιτισμού δεν διαθέτει ακόμα, και οφείλει να αποκτήσει, τη γλώσσα της ειδικής οικονομίας του τρόπου (ανα)παραγωγής του, του τρόπου λειτουργίας και ανάπτυξής του, που θα επιτρέψει την ορθολογική επικοινωνία μεταξύ παραγωγών, χρηστών, διαχειριστών και διοικητικών ιθυνόντων του πολιτισμού.
Υπό αυτό το πρίσμα, η παρούσα μελέτη επιχειρεί να συνδέσει τις δύο λογικές που δομούν τον τρόπο λειτουργίας του πολιτισμικού πεδίου, την αμιγώς οικονομική με τη συμβολική, και να προτείνει, μέσω της έννοιας του εθνικού πολιτισμικού κεφαλαίου που δημιουργεί, ένα εργαλείο μέτρησης του κεφαλαίου αυτού, με στόχο την καταγραφή, τη μέτρηση και τον έλεγχο της εξέλιξης της ειδικής οικονομίας του πολιτισμού και της δημιουργικότητας, σε εθνικό, τοπικό και κλαδικό επίπεδο.
Μια ακόμα κοινωνιολογική παρέμβαση του Νίκου Παναγιωτόπουλου στον χώρο άσκησης της διακυβέρνησης των πολιτών, ο οποίος έχει εγκαταλειφθεί πλήρως στην οικονομική επιστήμη. Λιγότερα
