Η ποιητική συλλογή Απόκρυφα. Επιτύμβια του Τάκη Λάγιου αποτελείται από δύο μεγάλες ενότητες που περιλαμβάνουν στο σύνολό τους 90 ποιήματα.
Απόκρυφα In omnia paratus
Όσο τα χρόνια περνούν, τα περιθώρια στοχασμού στενεύουν
και αντιλαμβάνεσαι πως η πραγματικότητα είναι
το μόνο αληθινό και αμάχητο συμπέρασμά σου
Όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν σύμφωνα με την του χρόνου τάξη
Η γέννηση, η εφηβεία, η ζωή σου, όλα αναμενόμενα
Τώρα καταλαβαίνεις πως ό,τι μέλλει να συμβεί
δεν είναι απροσδόκητο αλλά
μία ανάμνηση στιγμής που έγινε στο Αύριο
οπότε να είσαι έτοιμος γι’ αυτό που ξέρεις ήδη πως θα ’ρθει
Το μόνο απροσδόκητο είναι η ευτυχία
τότε που ο Χρόνος ο σκληρός
σε... Περισσότερα
Η ποιητική συλλογή Απόκρυφα. Επιτύμβια του Τάκη Λάγιου αποτελείται από δύο μεγάλες ενότητες που περιλαμβάνουν στο σύνολό τους 90 ποιήματα.
Απόκρυφα In omnia paratus
Όσο τα χρόνια περνούν, τα περιθώρια στοχασμού στενεύουν
και αντιλαμβάνεσαι πως η πραγματικότητα είναι
το μόνο αληθινό και αμάχητο συμπέρασμά σου
Όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν σύμφωνα με την του χρόνου τάξη
Η γέννηση, η εφηβεία, η ζωή σου, όλα αναμενόμενα
Τώρα καταλαβαίνεις πως ό,τι μέλλει να συμβεί
δεν είναι απροσδόκητο αλλά
μία ανάμνηση στιγμής που έγινε στο Αύριο
οπότε να είσαι έτοιμος γι’ αυτό που ξέρεις ήδη πως θα ’ρθει
Το μόνο απροσδόκητο είναι η ευτυχία
τότε που ο Χρόνος ο σκληρός
σε μια του σπάνια μεγαλοψυχία,
παριστάνει πως κοιτάζει κάπου αλλού και όχι εσένα
Απόγευμα Σαββάτου (Επιτύμβιο 7)
Σ’ εκείνο τ’ άστρο τον Αλδεβαράν
Γ. Σεφέρης
Dejadme! La vida me ha dado
Ahora en toda mi muerte
Cesar Valleho
Αφήστε με
Αυτό το απόγιομα… μήτε λυχνάρι αναμμένο στην αυλή,
μήτε να μπει και στη φωτιά τσουκάλι
ούτε κελάηδισμα πουλιού θε ν’ ακουστεί
ούτε τσοπάνος στα βουνά ούτε ζευγάς στους κάμπους
Είναι η ώρα που ο Θεός θρηνεί πριχού να δύσει
για τ’ αμαρτήματά Του τα πολλά και τα μεγάλα λάθη
Για τον παρατημό του Γιου, τον βιασμό της Μάνας
και των παιδιών τη μοναξιά, τη φρίκη των πολέμων
Για τα χαμένα τ’ άσκοπα μυριάδες «Σαβαώθ» κι «Αδωναΐ» μου
τις επικλήσεις ασθενών και των φτωχών τα παρακάλια
για όλα αυτά που κλείνει συνεχώς τ’ αυτιά του και τα μάτια
Για τη ντροπή να δέχεται θερμά μόνο των πλούσιων
τις μιαρές τις προσφορές, των φαρισαίων τις θυσίες
Μα πιο πολύ για τη στιγμή που δεν ανάγκασε,
ενώ μπορούσε ο κουτός, το Πεπρωμένο
να σκύψει το κεφάλι –ταπεινά μπροστά του–
και οι δυο τους να ντραπούν και όλα να τ’ αλλάξουν
Αφήστε με! Η ζωή με χτύπησε τώρα σε όλο μου τον θάνατο
Λιγότερα
