Όλα θα πρέπει ν’ άρχισαν στα 1907. Ένα χειμωνιάτικο απομεσήμερο του Δεκέμβρη, την ώρα που οι χωροφύλακες οδηγούσαν εφ’ όπλου λόγχη στον ανακριτή έναν νεαρό ταραξία της Νομικής που λεγόταν Γεώργιος Παπανδρέου. Εκείνη την ώρα η Σοφία, φοιτήτρια της Φιλολογίας, στεκόταν πλάι στο άγαλμα του Ρήγα Φεραίου. «Μου φάνηκες σαν μια πορσελάνινη κούκλα», θα της έγραφε για εκείνη την ώρα, τρία χρόνια αργότερα.
Το Ακριβή μου Σοφία είναι η τοιχογραφία μιας εποχής. Με τα νεανικά γράμματα του Γεωργίου Παπανδρέου στη Σοφία Μινέικο, μετέπειτα σύζυγό του και μητέρα του Αντρέα, που δεν περιγράφουν απλώς μια ερωτική ιστορία, αλλά την ιστορία μιας εποχής, φωτίζονται... Περισσότερα
Όλα θα πρέπει ν’ άρχισαν στα 1907. Ένα χειμωνιάτικο απομεσήμερο του Δεκέμβρη, την ώρα που οι χωροφύλακες οδηγούσαν εφ’ όπλου λόγχη στον ανακριτή έναν νεαρό ταραξία της Νομικής που λεγόταν Γεώργιος Παπανδρέου. Εκείνη την ώρα η Σοφία, φοιτήτρια της Φιλολογίας, στεκόταν πλάι στο άγαλμα του Ρήγα Φεραίου. «Μου φάνηκες σαν μια πορσελάνινη κούκλα», θα της έγραφε για εκείνη την ώρα, τρία χρόνια αργότερα.
Το Ακριβή μου Σοφία είναι η τοιχογραφία μιας εποχής. Με τα νεανικά γράμματα του Γεωργίου Παπανδρέου στη Σοφία Μινέικο, μετέπειτα σύζυγό του και μητέρα του Αντρέα, που δεν περιγράφουν απλώς μια ερωτική ιστορία, αλλά την ιστορία μιας εποχής, φωτίζονται δεκατρία συγκλονιστικά χρόνια των αρχών του αιώνα μας.
Tο ερωτικό σενάριο αυτών των δώδεκα χρόνων, που αναδύεται μέσα απ’ τα γράμματα του νεαρού και ανήσυχου Γεωργίου Παπανδρέου, είναι σίγουρα μια συναρπαστική ιστορία. Βοηθάει βέβαια και το κάδρο της εποχής. Σπάνια δύο ερωτευμένοι είχαν την τύχη να ζήσουν τον προσωπικό τους μύθο στην πρώτη γραμμή της πολιτικής μας ιστορίας. Γεύτηκαν τα μεγάλα γεγονότα μαζί με τον μεγάλο έρωτα.
«Εσείς οι άλλοι ξέρατε τον πολιτικό. Εγώ ήξερα τον ποιητή...»
Ο Γεώργιος Παπανδρέου θα πρέπει σίγουρα να ερωτεύτηκε κι άλλες φορές στη ζωή του. Κάτι μου λέει όμως ότι ποτέ δεν αγάπησε ξανά με τον τρόπο που δείχνουν αυτά τα εκατό, πάνω κάτω, γράμματα. Ποτέ δεν αγαπάμε στη ζωή όπως την πρώτη φορά – ίσως γιατί ποτέ δεν είμαστε ξανά οι ίδιοι με τον πρώτο μας εαυτό. «Αυτή είναι η ομορφιά της ζωής», μου ’πε η γιαγιά Σοφία ένα χειμωνιάτικο απόγευμα στο Καστρί. «Κι αυτή είναι ίσως η πίκρα της...» Κι ήταν σαν να ’λεγε όλη της την ιστορία μέσα σ’ εκείνες τις δύο χειμωνιάτικες φράσεις... Λιγότερα
