[...] Οι παραπάνω θεαματικές εξελίξεις, εκτός των άλλων διαμόρφωσαν δύο κατηγορίες χωρών, τις πλούσιες χώρες του Βορρά (αναπτυγμένες) και τις φτωχές χώρες του Νότου (αναπτυσσόμενες). Το χάσμα που χωρίζει τις δύο αυτές κατηγορίες χωρών είναι τεράστιο και εντυπωσιακό, και παρά τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν και καταβάλλονται τόσο από τους διεθνείς οικονομικούς κύκλους όσο και από τις ίδιες αυτές χώρες, συνεχώς διευρύνεται αντί να περιορίζεται. Πολλά είναι τα αίτια που διαμόρφωσαν αυτή την απαράδεκτη κατάσταση των αναπτυσσομένων χωρών, όμως οι γνώμες των περισσοτέρων ειδικών σε θέματα υποανάπτυξης των χωρών αυτών, συγκλίνουν στο ότι η κυριοτέρα... Περισσότερα
[...] Οι παραπάνω θεαματικές εξελίξεις, εκτός των άλλων διαμόρφωσαν δύο κατηγορίες χωρών, τις πλούσιες χώρες του Βορρά (αναπτυγμένες) και τις φτωχές χώρες του Νότου (αναπτυσσόμενες). Το χάσμα που χωρίζει τις δύο αυτές κατηγορίες χωρών είναι τεράστιο και εντυπωσιακό, και παρά τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν και καταβάλλονται τόσο από τους διεθνείς οικονομικούς κύκλους όσο και από τις ίδιες αυτές χώρες, συνεχώς διευρύνεται αντί να περιορίζεται. Πολλά είναι τα αίτια που διαμόρφωσαν αυτή την απαράδεκτη κατάσταση των αναπτυσσομένων χωρών, όμως οι γνώμες των περισσοτέρων ειδικών σε θέματα υποανάπτυξης των χωρών αυτών, συγκλίνουν στο ότι η κυριοτέρα αιτία που καθηλώνει την οικονομική τους ανάπτυξη και τις εγκλωβίζει σε ένα φαύλο κύκλο φτώχειας και πλήρους εξαθλίωσης από τον οποίο είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να απεμπλακούν, είναι το ιλιγγιώδες εξωτερικό τους χρέος, το οποίο αντί να μειώνεται συνεχώς αυξάνεται. Το πρόβλημα του χρέους των αναπτυσσομένων χωρών είναι ένα πρόβλημα πολυδιάστατο που οι επιπτώσεις του είναι πολυσήμαντες, απρόβλεπτες και σε ένα βαθμό εκρηκτικές, τόσο για τις αναπτυσσόμενες χώρες όσο και για τις αναπτυγμένες. Μία αδυναμία από μέρους των αναπτυσσομένων χωρών ολικής ή μερικής εξόφλησης των χρεών τους θα αναστατώσει τις διεθνείς χρηματαγορές, θα οδηγήσει τις Τράπεζες δανεισμού στο να περιορίσουν ή αναστείλουν τις δραστηριότητες τους ή ακόμη και να χρεωκοπήσουν. Ως εκ τούτου θα δημιουργηθεί ανεργία και θα κλονισθεί ανεπανόρθωτα το διεθνές χρηματοδοτικό πιστωτικό σύστημα. Αναπόφευκτα η μνήμη μας γυρίζει πίσω στην οικονομική κρίση του 1930. Τα παραπάνω, αλλά και το μεγάλο ενδιαφέρον που οι φοιτητές μου έδειξαν, με ερωτήματα και τοποθετήσεις που έκαναν, όταν στα πλαίσια του μαθήματος πολιτικής οικονομίας των διεθνών οικονομικών σχέσεων αναφερόμαστε στα προβλήματα των αναπτυσσομένων χωρών, ήταν τα κύρια κίνητρα-ερεθίσματα, που με ώθησαν να ασχοληθώ με το πρόβλημα. Πέραν τούτου όμως διαπίστωσα πώς στην Ελληνική Βιβλιογραφία, εκτός κάποιων σποραδικών άρθρων, δεν υπάρχει συστηματική μελέτη που να πραγματεύεται, από οικονομικής σκοπιάς, το πρόβλημα του εξωτερικού χρέους των αναπτυσσομένων χωρών. Κατά συνέπεια θεωρώ πως η μελέτη αυτή, ίσως παρακινήσει και άλλους επιστήμονες του κλάδου να ασχοληθούν με το τόσο σοβαρό πρόβλημα της υπερχρέωσης των αναπτυσσομένων χωρών. (από τον πρόλογο του βιβλίου) Λιγότερα
